Haal de icoontjes en URL's uit een sitemap en je houdt vakjes over die met lijnen verbonden zijn, gerangschikt in een hiërarchie die uitdunt naarmate ze van één ingangspunt naar vele specifieke bestemmingen beweegt. Haal het meubilair uit een plattegrond en je houdt ongeveer dezelfde tekening over. Dit is geen toeval verkleed als analogie — beide diagrammen lossen exact hetzelfde ontwerpprobleem op: hoe vindt iemand die de structuur niet kent zijn weg van de ingang naar een specifieke kamer, zonder gids.
Het inkomhal-probleem
Architecten besteden onevenredig veel zorg aan inkomhallen, omdat een inkomhal een beslispunt is vermomd als kamer: vanaf hier, waar gaat iedereen naartoe, en hoe maken we dat duidelijk zonder dat er iemand staat om het verkeer te sturen. Een startpagina is een inkomhal. Dezelfde ontwerpvragen gelden — wat is onmiddellijk zichtbaar, wat vereist een keuze, wat wordt bewust verborgen tot het nodig is — en hetzelfde faalpatroon geldt ook: een inkomhal, of een startpagina, die elke bestemming even zichtbaar probeert te maken, slaagt erin geen enkele vindbaar te maken.
Diepte als ontwerpbeslissing, geen ongeluk
Architecten meten de efficiëntie van een plan deels aan hoeveel beslispunten de ingang scheiden van een gegeven kamer. Informatiearchitecten meten een sitemap aan klikdiepte, om dezelfde reden. Beide disciplines weten dat diepte zelf niet de vijand is — drie goed bewegwijzerde beslissingen verslaan één verwarrende — maar ongedisciplineerde diepte, pagina per pagina toegevoegd zonder dat iemand naar het hele plan kijkt, is hoe zowel gebouwen als websites stilletjes onnavigeerbaar worden.
Een sitemap waarvoor je je zou schamen als je ze als fysieke plattegrond zou moeten bouwen, is een sitemap die het herwerken waard is.
Het is een nuttige, en ongemakkelijke, test voor elke site die enkele jaren organisch is gegroeid zonder dat iemand achteruit stapte om naar het hele plan te kijken.